Dit moet me even van het hart.. Nergens anders ter wereld vind je supporters, die net zoveel incasserinsvermogen hebben als wij! Hoe vaak zijn we al dood én begraven geweest? En hoe vaak zijn we ook weer uit het graf gestapt? Wij weten wel hoe je een gifbeker leegdrinkt.. Ondanks beuk op beuk, blijft het onze club en blijven we komen, we'll nevah surrender!

We zijn uiteindelijk met de trein ruim 2 jaar, met een redelijk vaste groep achter de FC Den Haag aan gereisd. Oefenwedstrijden, competitie, beker of wedstrijden zonder publiek, dat maakte allemaal niet uit. Zo was er aan het einde van de competitie in ’92 de uitwedstrijd tegen VVV.  Wat de exacte reden van het spelen zonder publiek was is me ontgaan, maar weet nog wel dat de wedstrijd belangrijk was voor handhaving.(Update: foto's zie link onder het artikel)

Na het debacle tegen Go Ahead in ‘92, wat een gigantische veldslag in Deventer én een  degradatie had opgeleverd, gingen we toch vol goede moed het nieuwe seizoen in. De selectie bleef nagenoeg hetzelfde, met onder andere Michel Adam, Marco Gentile, Corrie Lems, Harry van Basten en mijn persoonlijke favoriet, René Stam. Het verblijf in de eerste divisie zou dan ook maar 1 seizoen duren, was de algemene gedachte.

Potje voetbal afgelopen, punten in de pocket, wij weer richting het station. Vanwege de lange reis die we nog te maken hadden, moest er natuurlijk nog wel even de nodige proviand ingeslagen worden. En waar kon dat beter dan bij de ons al bekende snack-o-theek. Hij was bovendien ook niet zo duur.. Die kerel schrok zich het lazerus toen we weer binnenkwamen.